บทที่ 115

"ผมเปลี่ยนใจแล้ว"

ธนพลเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำลายความเงียบสงัดภายในรถลง

อรัญญาละสายตาจากแสงสีของทิวทัศน์ยามค่ำคืนนอกหน้าต่าง หันกลับมามองเขาด้วยท่าทีสงบนิ่ง รอฟังประโยคถัดไป

"การให้คุณเป็นแค่เลขาฯ คอยจัดตารางงาน หรือรับโทรศัพท์ มันดูจะเหมือนเอาเพชรไปตัดกระจกเกินไปหน่อย" ธนพลเอนหลังพิงเบาะหน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ